Voor de rubriek 'de buurtkroeg' van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst 26 november 2009

'Hij noemde mij teringlijder en toen zei ik dat hij beter kankerlijder kon zeggen, want ik heb wel kanker en geen tering. Daar schrok-ie van. Uiteindelijk hebben we samen een biertje gedronken', vertelt een man met donkere lange haren lachend. De stamgast heeft darmkanker, maar hij weigert dat die ziekte zijn leven bepaalt. Met zijn vriendin gaat hij zo vaak als hij kan op reis naar Schotland. Natuurlijk moet het werk het toestaan. Hij werkt één dag per week als postbode. Dat doet hij nu al 10 jaar. Hij raadt het iedereen aan: met 1 dag in de week zit je mooi in het ziekenfonds, en voor de rest heb je 6 dagen vrij.

Will'ns en wetens is elke dag open tot 6 uur in de ochtend. In de nacht komen er havenwerkers en zakenlui, jong en oud, en zorgen dj's dat er wordt gedanst op de bovenverdieping. Maar nu, op vrijdagmiddag, is het een rustige huiskamer waar iedereen elkaar kent. Aan de bar zit een fotograaf, een sollicitatie-coach, een stucadoor en de postbode-voor-een-dag. Barvrouw Silvi bemoeit zich niet met de gesprekken, maar zet af en toe een klant op zijn nummer: 'Chris, kras nu eens op.''Niemand die haar gek krijgt', zegt een van de vaste klanten. Dan kondigt hees geblaf de komst van het kroeghondje aan. Will, de vader van Silvi, heeft 'm meegenomen. Het uitbundige begroetingsritueel waarbij het hondje pootjes geeft en vreugdedansjes uitvoert, is misschien het enige wat Silvi van haar stuk brengt, deze middag.

Will en Silvi runnen samen deze kroeg. Ze nemen eerst de vorige nacht door: Will had dienst en Silvi wil weten hoe het allemaal liep. Silvi vertelt over de voorlichting van de GGD over de seksdrug GHB: pas op dat mensen in een onbewaakt ogenblik een doorzichtig goedje in een glas gooien. Dan gaat het over de muziekquiz in februari. Aan de bar worden de vragen van de vorige quiz nog eens besproken, de oneerlijke laatste ronde, en maakt men zich op voor deelname van de komende krachtmeting.

De postbode vertelt verder. Als het niet meer gaat, met zijn ziekte, weet hij hoe het moet aflopen. 'In de Schotse Hooglanden is er een gebied met 7 watervallen, maar je kunt er altijd maximaal 2 tegelijk zien. Als ik doodga, wil ik ze alle zeven zien. Dan spring ik van de hoogste berg, en val in een diep koud meer. Dat lijkt me een mooi einde.'

We proosten op de zeven watervallen en op de winnaar van de muziekquiz.