Bram Vermeulen schijnt zich geërgerd te hebben aan de vraag die altijd aan kinderen wordt gesteld: 'wat wil je later worden?' Alsof ze nu nog niets zijn, en ooit iets moeten 'worden.' (Nee, ik kende Bram Vermeulen niet, ik hoorde het verhaal op een avond die ...., hmm, ik ga afdwalen. Note to self: spanningsboog.)

Sinds die avond vermijd ik deze vraag. Dus vroeg ik: 'wat willen jullie later gaan doen?'
Andere vraag, zelfde antwoorden. De een ging bij de politie, de ander werd paardrijmevrouw in een circus en er waren ook nog kappers en juffen.

Toen vroeg ik aan mijn zoon wat hij later ging doen.
En hij zei: 'alleen nog maar helemaal mijn eigen zin.'

Ik keek naar hem en ik dacht, zoals dat altijd door mij flitst als mijn kinderen me ontroeren: jij komt uit mijn schoot, ik heb je als zo'n klein baby'tje in mijn armen gehouden, je ogen nog dicht, alleen nog maar blijk gevend van honger en slaap.
Jij, mijn zoon, weet beter dan ik wat vrijheid is.