Het woord dat mijn gevoel voor mijn kinderen het best benadert, is verliefdheid.
Wat zeggen psychologen daarover?

Heb ik een zeer beperkte index van de verschillende vormen die liefde kan aannemen, en schuif ik uit gebrek aan verfijning dan maar totaal ongelijksoortige dingen onder dezelfde noemer?
Of houd ik op ziekelijke wijze van mijn kinderen?
Of liggen verliefdheid en liefde van ouders voor hun kinderen inderdaad vrij dicht bijelkaar?

Dat dacht ik, toen ik de foto's van het judo examen van mijn kinderen op mijn beeldscherm bekeek en inzoemde. Onweerstaanbaar, die serieuze koppies en hardwerkende lijfjes in witte judopakken.

Wat me eigenlijk zou moeten bezighouden is waarom zelden de positieve kanten van liberalisering en privatisering in het nieuws komen, en altijd de negatieve. Want dat verhaal moet vrijdag af zijn.