De dochter.
Ik ging Lena (6) een levensles bijbrengen. Ze stond voor een moeilijke beslissing (wie wel en wie niet uit te nodigen op haar feestje) en ik zou haar hier en nu uitleggen dat je moest luisteren naar je hart, of naar je buik, en dat je diep van binnen heus het antwoord wel had.En als het antwoord niet meteen kwam, dan moest je er gewoon nog een nachtje over slapen.

Lena had niet zoveel vertrouwen in mijn werkwijze. En het duurde zo lang.
We kregen het over andere beslissingen en hoe Lena dat dan deed.
'Ik kies altijd gewoon de middelste.'

De zoon.
Ik ken niemand die zo kieskeurig is als Felix (4). In vriendjes: 'Pietje is mijn vriend niet', zegt hij als een moeder aan mij vraagt of Pietje bij Felix mag spelen.
In kleding 'Dit stofje is niet lekker.' Maar ook in meesters en juffen op school, sport en zwemles. Als het klikt, wordt Felix meteen het lievelingetje van meester of juf, en loopt Felix het vuur uit zijn sloffen. Maar vaker vindt hij de juf of meester h-e-l-e-m-a-a-l niets. Als zo'n juf en meester een uiterst redelijk verzoek heeft, houdt Felix de handen op zijn oren en gaat onder de tafel zitten. In het gunstigste geval. Er willen ook wel eens verbale kwalificaties voor de juf of meester volgen. 'Jij bent dom en je hebt lelijke kleren aan.'

Na een soortgelijk voorval vroeg ik Felix waarom het zo was gelopen. 'Omdat de meester eigenlijk geen meester is. Hij trekt een pak aan van vel, of van huid. En hij doet een masker op van een gezicht. Dan lijkt hij op een meester. Maar het is geen meester.'
'Wat is hij eigenlijk dan?' vroeg ik.
'Een heel strenge vader.'