Wat is dat toch, dat ouders zo gebeten zijn op een succesvol kinderfeestje? Ik ben in ieder geval zo'n ouder. Alsof je maar een kans per jaar hebt als ouder om al het andere goed te maken. Ja, onzin. Maar ik wilde het toch wel even heel erg goed doen. Of dacht ik soms dat mijn dochter maar een kans heeft om haar vriendjes te bewijzen hoe leuk zij is? Ook niet. Wat dan wel? Waarom was het zo belangrijk dat het *leuk* werd?

We gingen met 10 kinderen oefenen bij een kindercircus. Dat had ik geweldig en goed voorbereid, zeker als mijn administratieve competenties hierin betrokken worden. Ik had zelfs het telefoonnummer van dat kindercicus meegenomen, voor het geval dat.

Er zo'n geval kwam dus.

Met 10 kindjes stonden we in de kou op de aangegeven locatie te wachten.
We belden aan.
Er werd niet opgengedaan.
We belden naar het telefoonnummer dat ik uit voorzorg had meegenomen.
Een vriendelijke stem op een telefoonbeantwoorder stond mij te woord. Het circus was gesloten.

De kinderen gingen zich vervelen. Ze hadden het koud. Wanneer begon het circus nu?
Mijn dochter zei met tranen in haar ogen: 'Dit is het stomste feestje ooit'.

En toen kwam een jonge vrouw aangefietst. We stonden bij de verkeerde locatie, had ik dat niet gezien in de brief? Nee, ik had alleen hun adres dat op internet staat vermeld overgenomen.

Natuurlijk kwam het goed. Quotes van gasten: 'superdepuper' ; 'ik wil ook zo'n feestje'.
En Lena: 'Het feestje was precies goed.'

Ik stond nog lang stijf van de adrenaline en had twee uur en een fles wijn nodig om te chillen op de bank voor ik naar bed kon. 'They suck you dry', las ik in een ander verband, maar dat is ook van toepassing op 10 kinderen op een kinderfeestje.

Mijn opgave voor volgende keer: energie krijgen uit zo'n kinderfeestje. Moet vast ook kunnen.