'Wat is het belangrijkste moment in jouw leven', vroeg een collega tijdens een lunch, die daarvoor nog ging over drugs, Viktor & Rolf en carriereperspectieven.
'Het moment waarop ik me volop en voluit moeder ging voelen', antwoordde ik.

Fout.
'Het belangrijkste moment is NU.'

Oja, dat was ook zo volgens die zen-mannen, waar mijn dagen mee overlopen. Even vergeten.

Maar dat moederschap dus.
Felix (bijna 5) vertelde gisteren over Daniel, het babybroertje van zijn vriendinnetje. Nu bestaat er ook nog een andere Daniel, een jongetje van een jaar of vier dat een paar huizen verderop woont.

Felix zweeg en dacht na over deze tweevoudige Daniel. Na aanzienlijke tijd zei hij vastbesloten, als Mozes die is afgedaald van de berg en nu zijn volk toespreekt:

'Er is één Daniel, maar die heeft heel veel gezichten. En heel veel kleren. De ene keer is hij een baby, en dan is hij weer wat ouder.'

Stilte.
Toen giechelde mijn dochter (7 jaar). 'Tuurlijk niet. Er zijn gewoon 2 Daniels, een baby en een ander jongetje.'
'Niet. Jij liegt. Bij anderen is dat zo, maar deze Daniels zijn dezelfde.'