Toen Felix op wilde staan, deed zijn beentje het niet meer. Hij zakte door zijn hoeven, als het ware. Het deerde Felix niet. Onmiddelijk bewoog hij zich redelijk behendig voort, snel kruipend als een gemankeerde spin, op twee armen, een gezond been en een been dat achter de rest aan bungelde. Drie raakpunten aan de grond, een sleeppunt.

- Ik bel een dokter.
- Ach, hij heeft een knie gestoten ofzo. Of een blauwe plek. Of zijn voet slaapt.

De gemankeerde spin act duurde me te lang. Verlamd. Wat zijn de eerste verschijnselen van hersenvliesontsteking? Beroerte.

Gecontroleerde paniek, dacht ik eerst, maar het was existentiele angst. Want zonder hem kan ik me mijn leven niet indenken.

De huisarts nam ons serieus, waar ik elke keer nog van schrik. We moesten rontgen foto's laten maken, al dacht zij dat het een redelijk onschuldig virus in de heup zou zijn.

Een virus in de heup. Raar verhaal. Virus in je keel, in je oren, in je ogen allemaal best. Maar in je heup, dat heb ik nog nooit gehoord.

Terug van het ziekenhuis belde ik met een collega. 'Oja, virus in de heup. Dat heeft onze Maaike ook gehad. Wel schrikken he, als je dat beentje zo erbij ziet hangen.'

Maandag de uitslag. Tot die tijd wordt Felix ongehoord verwend.