We belandden op een manege. Nouja, een soort manege. 'Het is hier een freakshow' vond R.

Het was een rommelig terrein, met oude auto's, balen hooi, afval, een keet ('de kantine') en heel veel paarden. Er liep een vijftiger met een cowboyhoed; een tiener met een schrille stem die onophoudelijk praatte en een gebochelde.

Lena wil al heel lang en heel graag paardrijden. Dat kan in Rotterdam, maar dan is er een ballotageprocedure en hoge instap- en lidmaatschap- en lesbedragen.

Op de Veluwe gaat dat anders.

'Dat is dan 7 euri,' zei de vrouw die het complex bestierde.
'Dan heeft je meissie een half uur les, en dan mag die kleine er ook nog wel op.' Ze knikte naar mijn zoon.

En zo waren we opeens met de hele familie de kont van een pony aan het borstelen.
Want dat bleek de bedoeling, zelf een pony verzorgen.
Een hele middag plezier met zijn vieren.
En dat voor 7 euri.
'Ik ruik dat beest nog steeds', zeiden R. en ik 's avonds tegen elkaar.

En Lena? Die zat recht en sierlijk, als een jonge amazone die de hippische vaardigheden vanzelfsprekend bezit, alsof het al generaties er zo aan toe gaat bij ons.

Zelfs drie uur na thuiskomst straalde ze nog steeds.Ja, ja, je mag nog eens.
'En dan nog eens?'
Ik overweeg overigens om actief deel te gaan nemen in de freakshow. Want die aanleg moet toch ergens vandaan komen. Toch?