Gisteravond in bad met de laatste van Philip Roth, 'the humbling.' Het was de eerste roman van Roth die me tegenviel.Lag het aan mijn verwachtingen of aan het boek?

Ik vond de verwijzingen naar het toneel ('het leven als rol in een toneelstuk') te talrijk en te gezocht. Alle figuren blijven van karton, zelfs de hoofdpersoon. Hij schrijft zonder franje, als altijd, maar nu werd het daardoor soms kaal en koud.

De seks was goed, als altijd bij Roth. Hij heeft het over een gemaskerde vagina, als een vrouw een voorbinddildo omknoopt. En ook mooi hoe hij over het ouder worden schrijft. (In het interview hieronder zegt hij dat de mythe bestaat dat je wijzer wordt als je ouder wordt, 'de gouden jaren'. Onzin. Ga maar eens kijken in een wachtkamer bij een arts die gespecialiseerd is in oudjes: dat is de realiteit).

En natuurlijk, een roman van Roth die een beetje tegenvalt is nog steeds beter dan het meeste dat verschijnt. Ik moest het bad twee keer bijvullen met heet water. Om half een was het boek(je) uit.