Eerst ziek in bed. Dat was minder, met twee keer per dag schone lakens omdat alles door de koortspieken doorwaternat (zoals mijn moeder zei) was geworden.
Maar de tweede dag was al beter. Lui op de bank, net als vroeger.
Heel even zapte ik, maar haakte af bij een BBC serie over beren en een aflevering van Knight Rider. En zo keek ik de complete box van 'Hier is..Adriaan van Dis.'

Adriaan Morrien, op wie ik ooit verliefd was, en nu opnieuw werd.
Ischa Meijer, die niet zo leuk was als ik wel dacht.
Andreas Burnier. Wat formuleert ze zorgvuldig maar wat is ze ongelukkig.
Mario Vargas Llosa. Gedistingeerd, maar minder verrassend dan gehoopt.
Charlotte Rampling. Wow.
Germain Greer. Ik dacht aan een verzuurde feministe. Maar nee. Met zoveel humor en gretigheid en nieuwsgierigheid wil ik oud worden.
Daniel Cohn-Bendit: he, die kennen we nog steeds. Aha, is hij dat?
Gerard Reve, die ronduit tegenviel, anders dan zijn broer, die erudiet was, maar veel zelfspot liet zien.
Willem Oltmans had gelijk. Zoals altijd.
W.F. Hermans had, tot mijn verrassing, echt ongelijk.
Hugo Claus. Wat een alphaman.
Ben Okri. Alleen die stem al. Mooi, warm.
James Purdy. Nooit iets van gelezen. Ga ik nu wel doen.

Een paar observaties:
- De meeste boeken gaan over de tweede wereldoorlog, of over homo- en biseksualiteit. Zijn we daar pas mee gestopt na 1990?
- Van Dis vraagt niet enkel en alleen 'is het autobiografisch?' Er is ruimte voor maatschappelijke beschouwingen door de schrijvers en intellectuelen.
- Van Dis luistert naar de antwoorden en borduurt daarop voort, in de volksmond ook wel een gesprek geheten.
- De gasten zijn internationaal.
- De mode uit de jaren tachtig is het lelijkste wat de 20e eeuw heeft voortgebracht, op kledinggebied dan.