Max Weber sprak ooit over de roes van intellectuele opwinding in zijn boek 'wetenschap als beroep'. Een paar maal heb ik dat gevoeld. Het gevoel is beter dan verliefdheid.

Gisteren werd ik op dezelfde manier aangeraakt. Ik liep op mijn tenen om het te begrijpen. Ik voelde dat het waar en goed was, maar begrijpen deed ik het niet meteen. Soms vatte ik het, maar als ik het wilde reproduceren, gleden de woorden als warm woestijnzand door mijn vingers. Om bij herlezing, nog een keer, en nog een keer, en opeens: pats. Ik had het. Of niet? Op naar de volgende ijsschots.

Tot half twee 's nachts doorgelezen in Ton Lathouwers. Hij is een zenleraar. Maar ook hoogleraar Slavische letterkunde. De lol en de intensiteit waarmee hij Heidegger, Dostojevski en andere groten citeert, is overdraagbaar. Prachtig.