Voor de rubriek Boefjes, gepubliceerd 2 november 2009 in het AD Rotterdams Dagblad

Het lijkt aanvankelijk een gewone zitting over een verkeersdelict te worden: de man was in vijf jaar tijd maar liefst 4 maal opgepakt met te veel alcohol achter het stuur. De rechter begint dan ook enigszins routineus aan de zitting.

De verdachte, een magere 61-jarige Chinese man, oogt breekbaar in zijn rolstoel. Er loopt een zuurstofslangetje van zijn neus naar een rugzakje dat bungelt aan het linkerhandvat van de rolstoel.

Hij maakt nogal ongeloofwaardige bezwaren: zo zou hij helemaal geen ademtest hebben afgelegd op die bewuste datum. 'Maar de politieagenten verklaren dat u gewoon heeft geblazen.' Bovendien zit het strookje van het analyse-apparaat met de naam van de verdachte in het dossier, een bewijs waar de rechter moeilijk omheen kan.

'Dat is dan van een andere keer', zegt de Chinese heer bijna laconiek. Hoe de rechter het ook probeert, er lijkt toch geen aannemelijke reden te bestaan hoe dat strookje in zijn dossier is gekomen anders dan dat de man gewoon de ademanalyse heeft ondergaan.
Dan vraagt de rechter naar de persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

'Ik heb kanker. Terminale longkanker. Het kan ieder moment gebeurd zijn.'
Gedurende een paar momenten heerst er een volkomen stilte in de zaal.

Met zijn breekbare stem gaat de Chinese heer verder: 'Ik ben hier uit respect voor de rechtbank.'

'En ik heb respect voor u, dat u vandaag hier bent gekomen.'
Weer een stilte.

'Kunt u nog autorijden?' wil de rechter dan weten.
De verdachte schudt zijn hoofd.

In zijn uitspraak zegt de rechter dat 525 mg alcohol veel te veel is, en bovendien gevaarlijk, en dat daarbij een passende straf hoort. 'Maar alles is relatief.' De rechter erkent de bijzondere omstandigheden en legt met een gerust hart 6 maanden rij-ontzegging op, want dat hindert de verdachte niet nu hij niet meer kan autorijden. En de geldboete van 400 euro, tsja, of de verdachte die uiteindelijk zal betalen is sterk afhankelijk van wat de artsen voor hem kunnen doen. 'Ik wens u en de jonge man op de eerste rij, uw zoon naar ik aanneem, veel sterkte' besluit de rechter de zitting.