Vandaag bracht ik mijn lunchpauze niet met mijn collega's door, maar in de Haagse binnenstad. De winkels lonkten, vooral de schoenenwinkels. Ik liep met een grote tas met de nieuwe aankoop langs een terras waar mijn collega's hun broodje kaas aten.

'Ik heb net een belangrijke bespreking gehad, ik kon niet met jullie mee' zei ik, wijzend op mijn enorme schoenentas.
'Ik zie dat jullie eruit zijn gekomen' zijn mijn mannelijke collega toen.

De laarsjes waren sexy en mooi en stijlvol en geweldig en lichtblauw met een iets te hoge hak. Walter is natuurlijk echt too sexy for zijn blog, maar ik kwam in de buurt, ik zweer het je.

Thuisgekomen, nog steeds op vleugeltjes dankzij de shopping therapy, krabde Lena toch wel erg veel op haar hoofd. Trouwens, ik had ook al de hele dag jeuk gehad, nu je het zegt. Ik inspecteerde Lena's hoofdhuid zoals ik dat de apen bijelkaar had zien doen en zag iets. Was het een beestje of gewoon een dingetje. Het dingetje bewoog. Het was een beestje. En nog een. En nog een.

De rest van de avond ging op aan een bezoek aan de avond apotheek, schrobbeurten van schedels met chemische goedjes, aan heel veel wasmachines met beddegoed, jasjes en knuffels en aan zorgvuldig kammen en nog eens kammen met een netenkam --en dat er dan levende beestjes uit je haar vallen.

Jeuk op je kop en beestjes die uit je haar vallen --daar helpt geen laarsje aan, hoe blauw ook.