Een Vlaamse gaai zat op het dak van mijn schuur. Hij riep naar zijn vrouwtje, dat wat rondscharrelde bij ons in de tuin. Ze kwam niet. Hij kon fluiten en roepen wat hij wilde, maar zij bleef zenuwachtig door onze tuin hippen.

Het mannetje kwam ook maar even naar beneden en ze hipten samen zonder doel of plan in onze tuin. Hij besloot weer weg te vliegen. Weer riep hij vanaf de dakrand. Hij riep nog eens, en nog eens, maar vloog uiteindelijk weg.

Vanaf dat moment zit het vrouwtje bij ons in de tuin. Ze scharrelt tussen de struiken, ze hipt wat rond. Maar vliegen doet ze niet. Kunnen vogels huilen? Soms huilt ze. Ze jammert. Het bakje water blijft tot nu toe onaangeroerd.

Concepten als survival of the fittest moeten zich in stilte voltrekken, zonder toeschouwers, en zeker niet in mijn tuin.