Ik spreek liever over de verbouwing. Maar eerlijk is eerlijk: het is een verbouwinkje. Het typische jaren negentig ding in ons huis is gedicht: de vide. Wat was het toch dat alle architecten opeens dachten dat iedereen wel een vide zou willen? Deden stookkosten er niet toe? Of geluid?

En ja, als die handige handen dan toch in je huis lopen, doe dan maar meteen iets aan die lekkende kraan, die wc, betegel die keukenmuur maar en de trap moet ook nog geverfd worden.Nu die muur zo wit is, ziet het plafond er opeens ook niet uit. De lijst wordt elke dag langer. Acht jaar achterstallig onderhoud in twee weken verholpen.

'Hatsjiekidee' zou Wim de Boek, een Rotterdamse bekende die mij heeft ingewijd in het Rotterdamse kroegleven, zeggen [en proef het woord maar eens, hatsjikidee is bijna altijd goed.Hatsjikidee, dat is: fantastisch. Maar ook Hatsjikidee, shit happens. Zelfs: Hatsjikidee! eureka.]

Het meest blij, nog blijer dan met de dichte vide, ben ik met drie plankjes. Precies op goede afstand van elkaar geplaatst, kan ik nu 10 paar laarzen kwijt. Zelf bedacht en het ziet er ontzettend professioneel uit. Opgeruimd. En het fijnst: ik kan er nog minstens 3 paar bijkopen.