Over mijn vakgebied heb ik een boek geschreven, vier jaar geleden, en nog steeds stromen de royalties binnen. In Engelse ponden.

De Britse uitgever stuurt een cheque. Met die cheque moet ik naar de bank. De bank vraagt dan 15 euro om het bedrag op mijn rekening te boeken.

Vanochtend kwam ik bij de bank. De jongen, die ook in een schoenenzaak had kunnen staan, was zijn gelcoupe nog aan het bijwerken toen ik binnenkwam. Terwijl hij me te woord stond, strikte hij zijn stropdas.

'Ik weet niet of wij dit soort dingen doen. Wij zijn een servicekantoor. Wij doen geen kashandelingen. Even vragen aan mijn collega.'

Hij kwam blij terug: ze wilden me nog wel ter wille zijn.
De jongen dook in een kastje achter zijn bureau.

'Aaai. We hebben geen formulieren meer.'

Ik liet een stilte vallen.
Daar word ik steeds bedrevener in.

'Ik kan niets voor u doen. De formulieren zijn op.'

Ik bleef zitten.

'Weet u wat ik doe? Ik werk morgen op een andere vestiging, en dan neem ik ze daar wel mee. Anders moet u daar helemaal naar toe. Wacht, dan zet ik het in mijn agenda, anders vergeet ik het weer. Dag mevrouw, fijne dag mevrouw.'

En ik verliet het servicekantoor.