Een heer en ik wachtten in een tochtige hal bij de receptie tot de directeur ons zou ontvangen. We spraken over de predestinatieleer.

- 't klopt gewoon niet, hield hij vol. Als mensen echt voorbestemd zijn, en als bij de geboorte al bekend is dat zij verdoemd of verkozen zijn, dan kunnen ze toch de rest van hun leven achterover leunen? Maar wat doen die Calvinisten? Die gaan heel hard werken.

- Ik: de Calvinsten beschouwen het als een teken van God als het hen voorspoedig gaat in hun werk. Dus met een goede carriere kunnen zij aan zichzelf en aan de geloofsgenoten laten zien dat zij zijn uitverkoren.

- Maar toch klopt het niet.

- Dat doet er niet toe. De theorie van Sinterklaas rammelt ook aan alle kanten, en toch blijven de kinderen geloven.

Mijn gesprekspartner bulderde en ik kreeg een klap tussen mijn schouderbladen en de receptioniste die het pakje van haar collega droeg -denk ik- gebaarde dat de directeur zo ver was.