- Mamma, wij geloven echt niet in God he? vroeg mijn dochter (5 jaar).
- Nee meisje, wij geloven niet in god.
- Maar Sharon en Fatma geloven wel in God. Maar Fatma noemt 'm anders.
- Sommige mensen geloven wel in god, maar ik niet, zei ik nog maar een keertje.
- Nee, want niemand heeft 'm ooit gezien, dus waarom zou je dan geloven dat-ie bestaat? wist Lena.
- Heel slim bedacht Lena.
- Ik geloof niet in iemand die nog nooit door iemand is gezien hoor. Ik geloof in mensen.
- Klinkt goed Lena.
- Ik geloof in mensen die werken.
Reacties (1)
Mijn zoon was drie toen hij voor het eerst in echte gewetensnood kwam. Hij wist dat wij niet in God geloofden. Maar hij ging wel naar de katholieke school een paar straten bij ons vandaan. In Belgie was dat zelfs. Op een dag vroeg hij toen we naar huis liepen, "Maar wat als het nou toch waar is? Wat als het wel waar is?"
eliane | 1 december 2008 23:44