De bezuinigingen op de Rotterdamse musea waren lange tijd alleen maar taal in beleidsnota’s, maar nu worden de maatregelen concreet. ‘Besparing of museumbeleid in Rotterdam? Huur Schielandhuis opgezegd; Havenmuseum bedreigd; sluiting Dubbelde Palmboom; Onderwijsmuseum naar Dordrecht’, twitterde @StevenVdWalle afgelopen woensdag. Het twitterbericht is een van de weinige uitingen van verontwaardiging die ik heb gezien naar aanleiding van de voorgenomen bezuinigingen op de culturele instellingen. Van de Walle is hoogleraar bestuurskunde aan de Erasmusuniversiteit en hij is Belg. Zouden dat voorwaarden zijn om je boos te maken over de culturele kaalslag?
Natuurlijk waren er protesten van de musea die worden bedreigd. Elke club komt, geheel terecht, voor zijn eigen hachje op. Zo legde het Havenmuseum een fluorescerend anker voor het stadhuis als daad van verzet. Maar waar zijn de publieke figuren -die geen directeur zijn van deze instellingen- die in de bres springen voor het Rotterdams erfgoed? De grote stilte zou mij zenuwachtig maken, als ik verantwoordelijk was voor de besproken musea. Kan het zijn dat de meeste Rotterdamse opinieleiders niet zoveel op hebben met musea over de haven en de Rotterdamse geschiedenis? Als dat zo is, hebben deze musea dan voldoende gedaan om huidig Rotterdam aan zich te binden?
De musea verkeren in zwaar weer, op meerdere fronten, maar ik blijf geloven in hoopvolle ontwikkelingen. Tegen van de Walle zou ik willen zeggen dat de overheid zich weliswaar terugtrekt maar dat er nieuwe private initiatieven ontstaan. Zo is Jules Woei onlangs een galerie begonnen in Feijenoord: “Art at 388.” Ik was pas geleden op de opening van een expositie van de Rotterdamse kunstenares Karin de Visser. Woei hoopt dat hij met zijn galerie weer een culturele adem blaast in de Kop van Zuid. Hij pakt het groots aan. ‘Ik exposeer ook museale kunst. Weet je wat dat is?’ vroeg hij aan mij. Ik schudde ontkennend mijn hoofd. ‘Dat is moeilijke kunst, vaak grote objecten of schilderijen van grote formaten. Niet iets voor gezellig boven de bank’, lachte hij vrolijk. Zijn galerie loopt prima.
Als de ‘moeilijke kunst’ erin slaagt om zich een plaats te verwerven binnen het privaat initiatief, dan moet dat toch zeker kunnen voor de musea over de Rotterdamse geschiedenis, de haven en het onderwijs? Ik blijf hoopvol.
