De esthetiek van de weggeragde nagelriem

Nooit eerder in mijn 42 levensjaren was ik me bewust van mijn nagelriemen. Ik had ze wel, maar ik vond er niets van en ik had er in ieder geval geen last van. Daar brengt de pedicure vandaag verandering in. Ze pakt een metalen werktuigje van haar schap en begint een aanval op mijn kleine teen. Flavia, een kleine vrouw met een zachte uitstraling, voert deze operatie bijna terloops uit. Ondertussen keuvelt ze over haar geboortegrond in Brazilië, over het prachtige uitzicht vanuit haar salon op de Wilhelminapier, over het weer: ‘Ik ben al 14 jaar in Nederland, maar aan het weer kan in niet wennen. In de winter kom ik zo min mogelijk buiten.’ Vaardig pikt ze het velletje langs mijn teennagel weg, alsof een aasgier de laatste resten van het vlees van het kadaver pikt. Ik verstijf. ‘Kietelt het?’ vraagt Flavia. Nee, het kietelt niet, het doet verdorie heel erg pijn. Ik vraag of dit echt nodig is. Nooit eerder heb ik deze behandeling ondergaan. Mijn idee van de pedicure is een beetje veilen en poetsen en schuren, misschien gevolgd door een weldadige massage en nagellak in een blits kleurtje. Daarna zijn mijn voeten zomerklaar voor slippers, sandalen en andere blote-tenen schoenen.

‘Natuurlijk is dit nodig.’ Zonder een spoor van twijfel gaat ze verder met het afstropen van mijn onschuldige tenen. ‘In Brazilië lakken we echt geen nagels als daar nog nagelriemen aanzitten. Dat is niet mooi, zo’n dikke rand tussen de teen en de nagellak.’ Flavia is overtuigd van de esthetiek van de weggeragde nagelriem. Ik opper dat ik er geen probleem mee heb en dat ze de rest wel mag laten zitten. ‘Jij hebt heel veel last van dikke nagelriemen. Ik ga ze netjes voor je verwijderen. Maak je geen zorgen.’ Ik maak me juist ontzettende zorgen. Dit kan toch niet gezond zijn? Flavia is inmiddels bij de tweede voet beland. Teen voor teen pelt ze de nagelriemen af.

Na drie kwartier loop ik met glad-glanzende voetjes de salon uit. Nu pas valt me de naam van de salon op: Envy. Dat betekent afgunst of jaloezie. Misschien wordt iedereen afgunstig van mijn gepolijste tenen. Ik ben in ieder geval jaloers op vrouwen die hun nagelriemen nog hebben.



Columns
AD RotterdamsDagblad.
> lees verder
Loutermail:
willemijn.dicke@gmail.com
Feeds:
atom/rss