Occupy Wall Street begon in september 2011 als een belofte. De nieuwe hippies protesteerden tegen de rol die banken hadden gespeeld in de financiële crisis, tegen banken die het democratische proces in de weg zitten en tegen de rijkste 1% van de wereld die de toekomst van de hele planeet bepalen. Er zat energie in de beweging die uit allerlei gezindten en leeftijden bestond. Hier gebeurde iets. De oprechte verontwaardiging was af te lezen op de gezichten van twintigers, van oude mannen, van studenten, van strijdbare dames op leeftijd, van ambtenaren, van jonge ouders. Occupy was een afspiegeling van de samenleving en dat maakte het protest krachtig. Iedereen was de graaiende banken zat.
Na New York volgden wereldwijd 1.500 steden met Occupy demonstraties. In oktober 2011 startte Occupy Rotterdam. Al snel stonden er vier tenten op het Beursplein. Er waren activiteiten en demonstraties. De tenten hielden stand in de vrieskou en de sneeuw. Op dat moment wezen alle neuzen nog in dezelfde richting. Steeds meer bankiers hadden spijt, politici wilden het financiële systeem aanpakken, huishoudens waren boos. Occupy kon rekenen op sympathie van de media. Als Occupy dit momentum zou kunnen grijpen, zou misschien wel een doorbraak kunnen volgen.
Nu, vijf maanden later, is er nog maar een tent over in Rotterdam. Het handjevol demonstranten kan op weinig steun rekenen van het winkelend publiek. ‘Gratis kamperen’; ‘Werkschuw tuig’, ‘Hoezo Occupy? Het enige wat jij occupiet is een uitkering’, zijn enkele van de reacties die ik hoorde toen ik langs het tentenkampje liep.
Iedereen ziet het, alleen de Occupiers zelf schijnen nog niet te beseffen dat hun momentum is vervlogen. De demonstratie krijgt steeds meer trekken van een outdoor showroom van een handelaar in partytenten. Behalve de enkele demonstrant die in die ene tent slaapt, is er verder niemand die denkt dat je door een half jaar parttime kamperen op het Beursplein het financiële systeem zult veranderen. Van een breed gedragen beweging is Occupy inmiddels versmald tot de dagbesteding van een paar hobby-demonstranten. Aboutaleb heeft dat prima aangevoeld. Hij heeft Occupy de ruimte gegeven, maar nu is het genoeg. Als de demonstranten een verandering willen bewerkstelligen, zullen ze een nieuwe vorm van protest moeten ontwikkelen. De permanente tentexpositie werkt in ieder geval niet meer.
