‘Wat moet ik hier mee? Alleen in Oost-Europa kan ik ‘m nog kwijt’. De auto-opkoper in Prinsenland kijkt een afkeurend naar mijn blauwgroene Volvo, alsof ik mijn schoonmoeder opgeef voor een miss-verkiezing. Ik kom net bij de Volvo garage aan de overkant vandaan. De monteur had gekeken wat er nodig was voor de APK-keuring en hoefde daarna geen moment na te denken of hij interesse had in mijn Volvo met 330.000 kilometer op de teller.

De handelaren halen hun neus op voor mijn metgezel die me de afgelopen twaalf jaar naar alle mijlpalen in mijn leven heeft gereden. Hij verhuisde mijn man en mij, toen nog zonder kinderen, van Nijmegen naar Rotterdam. Hij bracht me hartje winter naar het Clara ziekenhuis, terwijl ik weeën weg pufte. Een paar dagen later reed hij me terug naar huis, op de achterbank een maxi cosi met daarin de mooiste baby van Rotterdam. Mijn man en ik bespraken onze dromen en agenda’s met elkaar in de auto, of er was eens een ruzie terwijl de kinderen op de achterbank in slaap waren gevallen. Er waren talloze eenzame ritten in de nacht, met mooie muziek. Volgepropt met stuiterende kinderlijfjes heeft hij minstens tien kinderfeestjes verzorgd.

De pauwblauwe auto is misschien oud maar hij doet het nog goed -zolang je maar zijn gebruiksaanwijzing volgt. Zo kan het linker voorportier niet meer helemaal open, maar als je je buik inhoudt, gaat het nog prima. De benzinemeter is kapot, dus je moet handmatig bijhouden of de tank bijna leeg is. Wees voorzichtig met kwetsbare kleding want de riem is rafelig. En oja, het zonneschermpje bij de bestuurdersstoel kan niet meer opgeklapt worden en hangt scheef, maar daar kun je gewoon onderdoor kijken.

‘450 euro’, biedt de autohandelaar dan opeens.

Onbegrijpelijk. De meest luxe aankoop die ik ooit heb gedaan, mijn Volvo met stoelverwarming, is na twaalf jaar nog maar een paar honderdjes waard.

Bij het overhandigen van het kentekenbewijs aarzel ik toch weer. In deze auto is gegeten, gehuild, gekotst, geroddeld, gelachen, geruziet, geknoeid, gebaald, gefeest, getroost, gekust en geslapen. Dit is geen transactie, dit is een adoptie.

M’n verstand wint het van mijn hart. Ik hoop maar dat de nieuwe Poolse eigenaar goed zal zorgen voor mijn vriend op wielen.