Rotterdam is niet zomaar een stad. De ambities spatten eraf. Afgelopen weken ontvingen we allemaal het stembiljet voor stadsinitiatieven. Welk plan ook wordt gerealiseerd: Rotterdam gaat iets doen wat zelden is vertoond. De aspiraties reiken verder. We willen een CO2 neutrale stad zijn. Bovendien wil onze burgemeester de Olympische spelen in 2028 naar Rotterdam halen.

Het streven van de stad betreft niet louter vage plannen. Loop maar eens over de Wilhelminapier. Dat is een schiereiland vol gestolde ambitie. Wat een prachtige nieuwe brug naar Katendrecht. Momenteel worden de ramen bevestigd in De Rotterdam, de spectaculaire wolkenkrabber van Rem Koolhaas.

Het meest ambitieus is misschien nog wel onze wethouder van onderwijs. Rotterdam scoort nu nog onder het landelijk gemiddelde met de leerprestaties van de kinderen op de basisschool. Ook kennen we een hogere schooluitval in het middelbaar onderwijs dan de rest van Nederland. Hugo de Jonge zet zich in om komende jaren de onderwijsprestaties van de Rotterdamse schoolkinderen te verhogen. Daartoe heeft hij het Topklassearrangement in het leven geroepen. ‘Het Topklassenarrangement is erop gericht de scholen hun kwaliteit van het onderwijs verder te laten verhogen.’

Nog high van al die ambities en trots op onze wereldstad loop ik even binnen bij mijn dochter op basisschool. Haar klas is in een aftands gebouw gehuisvest op nog geen kilometer afstand van de wolkenkrabber van Koolhaas. Haar schoolgebouw is een voormalig kantoorgebouw dat leegstond en nu, met minimale aanpassingen, dienst moet doen als basisschool. De verf is afgebladderd, kapotte zonneweringen wapperen in de wind, de vloerbedekking is versleten en vol vlekken. Binnen grijpt een rioollucht me naar de keel. In de school heerst een Oost-Europees binnenklimaat: het is of bloedje heet, of steenkoud. Ramen kunnen niet worden geopend. De airco werkt allang niet meer, maar geluid maakt hij als de beste. De juf moet harder spreken om boven het continue geruis uit te komen. Zou Hugo de Jonge dit bedoelen met Topklassearrangement?

Ik wil helemaal niet cynisch zijn. Ik ben graag een inwoner van Rotterdam die reikhalzend naar de toekomst onze stad uitkijkt. Maar zolang we er niet in slagen om onze kinderen in een enigszins fatsoenlijk schoolgebouw te huisvesten, klinken al te grote ambities me een beetje wrang in de oren.

Ik ben er inmiddels achter. Kinderhaters laten zich misschien nog wel een verhaal over fantastische kindertalenten of -prestaties aanleunen, maar bij honden is dat heel anders. Mensen die vroeger zelf een huisdier hebben gehad, zijn nog wel genegen te luisteren. Zij die zelf een hond bezitten, willen zelfs alles van je weten en toveren foto's uit portemonnees en telefoons van hun eigen huisdier. Maar indien je die link met huisdieren mist, wil je er gewoon niets van weten.

Speciaal voor andere hondenbezitters een foto van mijn hond in actie. En voor die andere mensen: jullie weten niet wat je mist. Wat een souplesse, kracht, snelheid. En dat allemal in een hondje. Mijn hondje.