Deze week ben ik ver van Rotterdam. Als ik 's ochtends naar de bakker loop, zijn de voetsporen van mij en mijn hond de eerste in de sneeuw. De weinige geluiden die er zijn, worden gedempt door door een dikke sneeuwlaag. De bakker en zijn vrouw kennen hun producten en in hun aanprijzingen beschrijven ze met trots precies het verschil (in ingredienten, in knapperigheid, in de mate waarin het vult) tussen dit of dat brood. Als ik terugwandel met een rugzak vol broden naar ons huis zijn er misschien een paar voetstappen bijgekomen.

We zitten hier in de Haute Savoie, aan de voet van de Alpen in een skigebied waar ten minste 30 jaar niets is veranderd. Voor de skipas is een pasfoto nodig. Die kunnen ze niet maken bij de kassa met de skipassen en dus moet je naar de VVV. De foto wordt daar vervolgens door een aardige ambtenaar uitgeprint en uitgeknipt. Met dat uitgeknipte fotootje melden we ons weer bij de kassa van de skipassen. Niets sensoren of chips of andere high-tech oplossingen: een uitgeprint fotootje op een papiertje volstaat.

De ochtenden zijn bijzonder, maar het mooist zijn de nachten. Aan het einde van de middag verschijnt de maan, eerst nog als een doorschijnend zijde-papiertje tegen de nog blauwe lucht. Als de nacht vordert, verschijnen ook de sterren. Wat is het lang geleden dat ik zoveel sterren aan de Rotterdamse hemel heb gezien.

Nu zou ik natuurlijk moeten eindigen dat ik in deze sneeuwstilte Rotterdam mis -en dat is ook wel zo. Hier zijn geen kroegen waar je onverwacht bekenden tegen het lijf loopt, er is geen theater met verontrustende stukken en het filmfestival laat hier in de Haute Savoie ook nog even op zich wachten. Maar wat ik niet mis uit Rotterdam zijn de opgefokte automobilisten; de frietbakjes die over straat schuiven; de stadswachten die bij elke faux pas van mij met zijn vijven tegelijk onder een steen vandaan kruipen; het auto-alarm dat midden in de nacht klinkt; het grove gescheld in het openbaar vervoer. Voor nu wint de stilte het van de stad.

Volgende week moet ik weer inburgeren in Rotterdam. Ik sluit niet uit dat ik een integratiecoach nodig zal hebben.