Mijn kerstvakanties kennen één constante en dat is een bezoek aan het kerstcircus. Ahoy verzamelt de beste acts ter wereld en ik geniet van de trapeze-acts met de vrouwen met vleeskleurige panties, de kleine turbochinezen met hun ongelooflijke acrobatiek, de wel erg blonde Russische dames met hun sledehonden.
Ik fantaseer graag over de romantiek van het circus. Zij leven het vrijbuitersbestaan waarover ik alleen maar durf te dromen vanuit mijn rijtjeshuis. Zij verkeren tussen alle nationaliteiten van de wereld, leven met vuur en vlam voor hun vak. Een paar keer mocht ik backstage tussen Russen, Nederlanders, Roemenen, Chinezen in hun badjas over hun glitteroutfit. In de kantine was nog maar weinig over van de bravoure. Een Spaanse halfgod, net nog met zijn lange haren los in de piste met een zweep-act, liep op pantoffels met zijn haren in een staartje. Niks woeste macho meer. Het was een vriendelijke buurman geworden. Ondanks deze onthulling, bleef ik verliefd op de parttime-vagebonden van het circus.
Dit jaar ga ik voor het eerst niet naar het kerstcircus. Het komt allemaal door mijn zuster, de olifant.
Vorig jaar zat ik op een prachtige plek, vlakbij de piste. De olifanten sjokten langzaam de ring in en gingen op commando zitten en tilden hun poot op. Die grote beesten, die zouden moeten draven in de jungle, die met hun rug in de modder zouden moeten rollen, liepen nog maar eens een rondje in de piste.
Toen de oude olifant een buiging maakte, keek zij mij recht aan. Deze olifant zei tegen mij: ik ben je zuster en ik houd van jou. Ze keek zo droevig, alsof ze het leed van de hele zaal op haar grote rug meedroeg.
Die avond werd ik middenin de nacht wakker. De olifant keek me weer aan.
Sinds die nacht ga ik niet meer naar het circus. Het is geen statement; ik kan gewoon niet anders. De trapezewerkers, de clowns en de acrobatiek vind ik fantastisch. De Spaanse macho trouwens ook. Maar mogen alsjeblieft de wilde dieren terug naar hun natuurlijke leefomgeving? Mijn kinderen en mijn man moeten een beetje lachen om mijn gekkigheid en gaan ook dit jaar weer naar het kerstcircus. ‘We nemen wel een suikerspin voor je mee, mam.’
drie reacties
Great article, I’ve bookmarked this page and have a feeling I’ll be returning to it frequently.
abercrombie uk (URL) - 22-02-’12 07:52
Beste Willemijn, met veel genoegen heb ik uw colum “De olifant, het kerstcircus en ik” gelezen. Waarom met veel genoegen. Onze dochter heeft na een vergelijkbare ervaring, straatolifanten in Bangkok, besloten dat dit afgelopen moet zijn. (Zie: http://www.bring-the-elephant-home.nl) Nu, zo’n acht jaar later, na ontzettend veel goed werk in Thailand gaat zij haar bakens verzetten en wil zij ergens in Europa grond gaan aankopen om een leefomgeving voor o.a. olifanten uit circussen te creëren. Als ouders zijn wij trots en stimuleren en steunen we haar bij dit geweldige werk. Met vriendelijke groet, de vader van Antoinette
Leo van de Water (URL) - 23-12-’11 22:18