De acteur Jack Wouterse stal mijn hart definitief in een interview met deze krant. Hem werd gevraagd waarom hij was verhuisd van Amsterdam naar Rotterdam. Hij gaf een antwoord in de trant van ‘feit is dat er in Amsterdam te veel bakfietsen zijn.’ Welke Rotterdammer ergert zich nu niet aan die yuppen met die bakfietsen vol blonde kindjes in Amsterdam Zuid?
Daarna was er nog een akkefietje met een hond die losliep en een stadswacht die daar iets van vond. Jack Wouterse kon de bemoeienis niet waarderen, een irritatie die veel Rotterdammers met hem delen. Jack Wouterse is dus niet alleen een interessante en leuke acteur, hij was een echte Rotterdammer geworden.
Hiervoor kende ik Wouterse vooral via de favoriete films van mijn kinderen. Hij speelt bijvoorbeeld de vader van de Stampertjes in Pluk van de Petteflat.; de koning die zich dood verveelt in ‘Lang Leve de Koningin’. Zijn rol als King Lear bij het Ro-theater stond mij ook nog bij.
Zo’n rol zegt natuurlijk weinig over de mens achter de acteur, maar kennelijk heeft Wouterse iets magisch. Welke vrouw ik ook spreek, iedereen is een beetje verliefd op hem. We bewonderen zijn lef, hoe hij recht voor zijn raap is, zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn vak, de gretigheid waarmee hij het leven leeft. Zoiets.
Met deze latente verliefdheid ging ik de zaal van het Ro-theater binnen om de voorstelling ‘Slaaf’ te bekijken. Wouterse schreef en speelt het toneelstuk dat gaat over het gevecht dat hij nu levert om zijn verschillende verslavingen te overwinnen: zijn eetverslaving, zijn alcoholverslaving en zijn cocaine-verslaving. In de monoloog spaart hij zichzelf niet. We zien zijn strijd, inclusief zijn falen. Zijn tot wanhoop drijvende eenzaamheid laat niemand onberoerd in het publiek. Jack Wouterse geeft alles: wat een kolossale kwetsbaarheid.
Na afloop joelde en applaudisseerde het publiek. Het was magistraal en hij verdiende een staande ovatie, maar ik kon nog niet voluit meeklappen. Ik was nog beduusd van het wanhopig gevecht dat deze man ons had laten voelen.
Ik kwam de zaal binnen met een vage verliefdheid. Ik verliet de zaal met de neiging om hem over zijn kop te aaien. Het is goed jongen, het is allemaal goed, zou ik tegen hem zeggen.
twee reacties
Superman beschreven door Supervrouw
Willem Neeleman - 02-12-’11 17:21