Ik heb het niet op ziekenhuizen, zelfs niet als ik op ziekenbezoek ga. Meteen als ik door de draaideur binnenstap, voel ik een steen op mijn maag. Mijn keel wordt dichtgeknepen en ik voel een lichte misselijkheid opkomen. Als ik een patiënt op een ziekenhuisbed met een infuus, zuurstoffles of slangetjes passeer, wordt het licht in mijn hoofd.

Ziekenhuisbezoek is een beproeving voor mij, maar soms moet het. Vandaag begeleid ik een vriendin naar het Erasmus MC. Zij heeft anderhalf uur moeten reizen. Kennelijk kan ons Erasmus MC een kunstje dat specialisten in de provincie niet beheersen. Dit moet wel een high-tech ziekenhuis zijn.

Zonder noemenswaardige bewijzering slingeren we ons een weg door het gebouw. Na het afleggen van een halve marathon belanden we op een afdeling in de oudbouw. De kleine vierkante ramen met afgeronde hoeken en zwarte rubberen tochtrand doen mij eerder aan een caravan dan een ziekenhuis denken. Nog een camping-effect op de wc voor bezoekers: fragiele wandjes waar de hulk moeiteloos doorheen zou lopen en een minifonteintje van camperformaat. Is dit camping-ziekenhuis echt een reis uit de provincie waard?

We gaan naar beneden en we lopen door lange, smalle gangen met lage plafonds en knipperende tl-verlichting. Alle deuren zijn gesloten. In de honderden meterslange gang is geen raam te bekennen. Af en toe staat er een ziekenhuisbed verweesd in de gang. Nergens zijn balies of mensen die ons kunnen vertellen waar we moeten zijn.

Ook deze krochten van het Erasmus MC lijken in niets op een high-tech zorgomgeving. Het is eerder een filmset voor een maffiafilm. Het zou zomaar kunnen: om het hoekje, onder de knipperende tl-buis, neemt een maffiabaas een stroman onder handen. De mond van het slachtoffer is met tape dichtgeplakt en hij is vastgebonden op een stoel. Ik sluit niets uit.

Dan zijn we op de juiste plek beland. Klapdeuren zoeven geruisloos open. Achter deze deuren blinkt opeens –eindelijk- een super high-tech domein. Hier is het weer zo steriel dat de machine het bijna wint van de mens. Een vriendelijke verpleegkundige heet mijn vriendin persoonlijk, bij naam, welkom. Pas met de begroeting door deze verpleegkundige, die menselijke warmte en professionaliteit in zich verenigt, is mijn vertrouwen in het Erasmus MC gewonnen.