Lunchtijd in Amsterdam. In afwachting van mijn afspraak, zat ik alleen op een terras in de grachtengordel. Tussen de kleine tafeltjes was een symbolische afstand van ongeveer 3 centimeter in acht genomen. Het was dus onvermijdelijk om gespreksflarden op te vangen. Op het terras zaten louter goedgeklede, mooie, gebruinde vrouwen op ingewikkelde schoenen. En mannen in pak. De mannen hadden een lunchafspraak met mannen; de vrouwen met de vrouwen. Er was niet een gemengd tafeltje. Naast mij was het tafeltje vrij, maar aan het tafeltje daarnaast bespraken twee vrouwen, eind dertig, het dilemma: werken aan je huwelijk, of gaan voor die leuke affaire met de collega? Iedere speler in dit spel werd met naam genoemd; haar man, haar collega, en de vrouw van die collega. 'Hij heeft het nooit over Eva. Wel over zijn zoon.' En is de seks goed, wilde de blonde vrouw weten. Heel goed. Extreem goed. Nog nooit zoiets meegemaakt. Ze giechelden allebei. Twee mannen in blauw pak, zonder das, wurmden zich tussen de overspelige vrouwen en mijn tafeltje in. Ja hoor, de plek was nog vrij. De vrouwen haalden met tegenzin hun grote handtassen met veel zilverwerk van de zojuist opgeeiste stoelen af. De man met blonde krullen had een pied a terre in Amsterdam. De reistijd naar huis was niet te doen joh. Maar als je nu een andere afslag neemt en dan die N-zoveel neemt, informeerde de gesprekspartner. Eindeloos werden verschillende routes besproken. Of verhuizen naar een Friesland. Ten westen van Leeuwarden ben je binnen een uur in Amsterdam. Is dat zo? Hoe rijd je dan? Weer opsommingen van afslagen, sluiproutes, tunnels en bruggen. Dan zou hij weer gewoon elke dag bij zijn gezin kunnen zijn. Ja, maar weet je. Zijn dochter had een lichte vorm van autisme. Niet altijd een pretje hoor, om daarmee te zitten. Een break van een paar dagen per week is dan best lekker. En hier is het uitzicht ook veel mooier dan in Leeuwarden. De man knipoogde naar zijn vriend en knikte naar de twee gebruinde vrouwen met diep decollete naast hem.

Heeft u ze gezien, de nieuwe paaltjes in het Kralingse Bos? Op de bovenkant is een regenboog geschilderd, en daarop zijn vier voetjes afgebeeld. Ze markeren de plek in het Kralingse Bos waar homo's in de openlucht seks mogen hebben.

Homo-ontmoetingsplaatsen zijn gemeengoed in Nederland. Mannen zoeken elkaar in bossen en parken op om seks te hebben, en dan kun je het maar beter goed regelen zodat de hitsige homo, maar ook de zondagswandelaar of de joggende tiener weet waar hij aan toe is. Daar is wat voor te zeggen en zo zijn de ontmoetingsplaatsen instituutjes geworden, met regels, borden en regenboogpaaltjes.

Toch blijft het raar. Voor iedereen is het verboden om seks te hebben in de openbare ruimte. Kennelijk vindt een meerderheid het onprettig om ongewild getuige te zijn van andermans vrijpartij. Daarom hebben we verzonnen dat seks niet thuishoort in de publieke ruimte. Dat geldt voor iedereen, behalve dus voor homo's.

Waarom wordt er eigenlijk alleen voor homo's een uitzondering gemaakt? Waarom plaatst de gemeente geen zwarte paaltjes met vier voetjes voor gothics die seks willen hebben bij de derde volle maan; gele paaltjes voor wielerfans; groene paaltjes voor de ecofreaks die op zoek zijn naar een buitenechtelijk avontuur en grijze paaltjes voor bejaardenseks? Voor elk wat wils. Maar nee, uitsluitend aan homo's wordt toegestaan dat ze hun lusten mogen vieren in de publieke ruimte.

Waarom is dat nu? Sommige homo's zijn getrouwd met een vrouw en moeten deze contacten in het geheim zoeken, vertelde een vriend (homo) mij. Duh. Dat geldt toch ook voor de mannen en vrouwen die overspel plegen? En voor tieners die geen toestemming van vader en moeder hebben voor de liefde van hun keuze? Deze zoekers naar clandestiene lust hebben toch ook niet een met paaltjes gemarkeerde vrijplaats in het Kralingse Bos?

Het blijft raadselachtig, die volstrekt aanvaarde en bijna vanzelfsprekende uitzonderingspositie van homo's.

Als tiener al was ik een beetje jaloers op mensen met een hobby. De overbuurman verzamelde bijvoorbeeld olifantjes. Dan heb je dus altijd wat te doen. Op rommelmarkten, buitenlandse reizen ga je speuren naar het olifantje dat je nog niet hebt. Mijn broer wist (en weet) veel van vogels. Ook mooi, heb je altijd wat te kijken. Een collega van mij houdt van films. Hij kent sleuteldialogen uit zijn hoofd. Hij kent regisseurs en hun oeuvre, eigenaardigheden van acteur of filmlocatie. Ik stap tamelijk oppervlakkig door het leven. 'Jij weet heel weinig van heel veel', typeerde ooit een disgenoot mijn (gebrek aan) kennis van zaken. Ik vergeet de namen van acteurs en regisseurs; ik lees te snel om de details te laten beklijven; ik wandel maar ik zie niets bijzonders (addertjes? roofvogels?). Maar nu heb ik dus een hobby. Jazeker. Vorige week maakte ik kennis met de triatlon (een ieniemienie variant, 1/16 van de normale afstand; elke triatleet lacht om deze afstand). Opeens speur ik sites na, op zoek naar tips and tricks en trainingsschema's; ik ben opeens benieuwd naar de status van Nederland in het internationale veld; ik onderzoek de varianten van de triatlon. Ik denk dat het wat gaat worden, tussen de triatlon en mij.