'Vind je het niet erg, dat je laminaat hebt?' vroeg de gast op de housewarming aan de gastheer. 'Nee, waarom zou ik dat erg vinden?' 'Nou, veel mensen vinden het, nouja, niet zo mooi, of niet zo fijn, dat weet ik eigenlijk niet, omdat het niet echt is.' 'Het is anders echt laminaat' zei de gastheer.

We zaten in plastic stoeltjes aan de rand van het zwembad waar de temperatuur nog hoger was dan gewoonlijk. Naast ons zat een dik ingepakte Marokkaanse mevrouw, met hoofddoek en wollen vest. Aan de andere zijde een Antilliaans gezin, vader in korte broek, moeder met minirok en hemdje. We knikten elkaar toe, ja spannend, en wensten elkaar succes. De kinderen in hun afzwemkleren giechelden bij de startblokken. De ouders waren aanzienlijk meer gespannen dan de diplomakandidaatjes. Daar ging

ze

. Onder het watertrappelen kletste ze zo met haar buurmeisje dat ze de badmeester niet hoorde aftellen. Examenvrees heeft ze niet. Wel haar eerste diploma.

Mijn debuutroman heet Mea. Hieronder vind je interviews over mijn boek; ik ben erg benieuwd naar jullie commentaar (zie hieronder) en als je liever een gesigneerd exemplaar hebt dan een boek uit de boekwinkel is er ook een bestelformulier onderaan de pagina.

De kinderen speelden in het speeltuintje en ik keek toe vanaf een houten bankje. Een jonge vrouw kwam naast me zitten. Haar twee kinderen speelden al gauw met de mijne. We kenden elkaar van de zwemles van mijn dochter. De vrouw vertelde dat ze op haar vijftiende uit Marokko naar Nederland was gekomen. Ze was toen nog analfabeet. Ik had antwoord op een ongestelde vraag gekregen. Ik had getwijfeld of ze Turks of Marokkaans was. Hoe had ik haar overduidelijke Marokkaanse trekken over het hoofd kunnen zien? Vroeger, op de lagere school, dacht ik dat Turkije en Marokko buurlanden waren. Dat moest wel. Misschien was het zelfs wel een en hetzelfde land. Want de kindjes op school die niet in Apeldoorn waren geboren, kwamen uit Turkije Marokko. Die landen werden altijd in een adem genoemd. Net zoals Baarle-Nassau of Zeeuws Vlaanderen. Turkije Marokko. Het gesprek met de jonge moeder ging verder over zwemles, school, buitenspelen, troep op straat. Dingen waar moeders op bankjes het over hebben, denk ik. En toen vroeg ze waar ik woonde. Ze viel even stil toen ik mijn adres opgaf. 'Aha. Jij woont dus ook in klein Istanbul. Het is toch niet te geloven hier, met al die Turken. En Hollands praten ho maar. Het is alleen maar Turks wat je hoort.'

MEA is te koop in de boekwinkel, maar je kunt het boek ook bij mij bestellen.

Mail me om een door mij gesigneerd exemplaar te ontvangen, desgewenst met een opdracht voorin het boek, voor uzelf of voor iemand anders. Het boek kost dan 20 euro (inclusief verzendkosten en envelop).

Wil je mijn boek bestellen mail me met je naam, adres, e-mailadres en eventuele tekst voor in het boek, dan neem ik zo snel mogelijk contact met je op.

Maak nadat je me hebt gemaild 20 euro over over op bankrekeningnummer 47.16.15.846 tnv Willemijn Dicke te Rotterdam. Zodra het bedrag is overgemaakt, zal ik de roman versturen.

De Marokkaanse vrouw in lang gewaad en rode hoofddoek met feestelijke glimmertjes hief haar handen ten hemel. Ze huilde, raasde en tierde. De sussende gebaren van de badmeester mochten niet baten. Ze gilde nog harder. 'Een kleine voutje maar, een kleine vout.' Uiteindelijk viel ze flauw. Haar zoontje was, net als mijn dochter, niet goed genoeg bevonden om direct op te gaan voor zwemdiploma A. De blijdschap om ons heen was groot. Van de ouders mogelijk nog groter dan van de kinderen. Iedereen wapperde met het A4tje, het bewijs dat je mocht afzwemmen aanstaande zaterdag. Lena en ik wachtten af. De achterblijvers moesten nog een keer voor het hele team laten zien dat ze de schoolslag machtig waren. Het hoofdje van Marokkaanse jongetje werd tussen de handen van zijn moeder vermalen. Ze schudde zijn hoofd naar links en rechts, alsof ze hem bij bewustzijn moest brengen. Ze schreeuwde op schriele toon. Het jongetje bleef de hele tijd naar de grond kijken. Ik coachte Lena subliem. Ze kreeg alsnog het gewilde formulier. Maar Lena had niet zoveel oog voor het papiertje. 'Als die moeder zo boos wordt, moet ze het zelf maar eens proberen. Zo gemakkelijk is het allemaal niet.'

In mijn wetenschappelijke publicaties houd ik me bezig met de publiek-private scheidslijn, marktwerking en de realisatie van publieke waarden onder condities van liberalisering en privatisering. Daarbij richt ik me vooral op de infrastructuren, zoals water en energie.
(zie ook mijn website van de TU Delft).

En in gewoon Nederlands: wat heeft de marktwerking van de afgelopen 20 jaar opgeleverd? Moeten we gas geven met die liberalisering en privatisering of moeten de energie- telecom- en vervoersbedrijven terug naar de staat? Kunnen we private bedrijven toevertrouwen met diensten als drinkwatervoorziening of openbaar vervoer? En gevangenissen? Waar ligt de grens? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat publieke waarden gerealiseerd worden onder deze nieuwe condities, waarin de bedrijven op afstand van de overheid deze taken volbrengen? Zijn er slimmere manieren te verzinnen om publieke en private waarden met elkaar te laten  samengaan, anders dan groots opgetuigd alomvattend toezicht?

Een paar publicaties:

Bruijne, Mark, Dicke, Willemijn en Wijnand Veenemand (eds) Public Values in infrastructures. Special issue of International Journal of Public Policy, Inderscience (2009).

IJPP 4(5) editorial.pdf

Bruijne, Mark, Dicke, Willemijn en Wijnand Veeneman. From clouds to hailstorms. a policy and administrative science perspective on safeguarding
publi values in networked infrastructures In International Journal of Public Policy, Inderscience (2009).

IJPP 4(5)from clouds to hailstorms.pdf

Albrow, Martin, Willemijn Dicke en Sabine Selchow (2008). Globe speak. Global issues, national narratives. The Broker. Issue 7, april 2008

Hancher, Leigh, Willemijn Dicke en Gera Arts (eds). (2008). Verkenningen behorend bij Rapport infrastructuur. Amsterdam University Press. ISBN 978-90-5356-608-4

Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (2008). Infrastructures. Time to invest. Amsterdam University Press. ISBN 978-90-5356-605-3

Bruijn, JA de, & Dicke, WM (2006). Strategies for safeguarding public values in liberalized utility sectors. Public administration, (ISSN 0033-3298), 84(3), 717-737.

padm_609.pdf

Voor het tijdschrift Bestuurswetenschappen interview ik mensen met interessante ideeën over de grote opgaven voor de staat. Wat is de stand van het land, wat moet de overheid doen of juist laten? Hieronder zijn de pdfs van de interviews te vinden:

2006

Frits Bolkenstein.pdf

Ton Quadt.pdf

Wout Ultee.pdf

Ina Brouwer.pdf

2007

Abram de Swaan.pdf

Herman Philipse.pdf

Chris Kalden.pdf

2008

ElcoBrinkman.pdf

MarojoleinFebruari.pdf

Henk Oosterling.pdf

Willem Schinkel.pdf

Voor Delta, de universiteitskrant van de TU Delft, schrijf ik op de achterpagina columns.
Alle columns zijn te vinden op de site van Delta.

Bij Teleac/ NOT op radio 5 in debat met een wetenschappelijk medewerker van de SP over marktwerking (10 juni 2009) http://player.omroep.nl/?aflID=9641456

Op Radio 1 over TU Delft/ NGInfra onderzoek naar marktwerking, waaruit blijkt dat de burger positief is over marktwerking. Dat zou je niet verwachten, als je de debatten in de Tweede Kamer en in de redactionele hoofdcommentaren hoort. Maar het is echt zo:

marktwerking.mp3

Een opiniestuk in de Volkskrant uit 2008 over investeren in infrastructuur. Hierin betogen we dat publiek eigendom geen garantie is voor goede, efficiente en duurzame investeringen.

Volkskrant[1]-1.doc

- Ben jij nu Willemijn? vroeg de jonge vrouw. Ik knikte. - Ik heb je de hele tijd lopen zoeken. Maar ik zocht naar iemand in een paarse jurk. Ik keek haar vragend aan. - Je had de vorige keer toch een paarse jurk aan?